Column

Arend Waninge: Dubbel

Camera Sietse de Boer Potlood Arend Waninge

Zaterdagavond. Het is druk op het parkeerterrein van Sportcentrum Kortezwaag in Gorredijk. Binnen wordt gekorfbald. Een oefenwedstrijd. Niets illegaals, het is toegestaan. 

De spelers zijn getest. Ze bereiden zich voor op de start van de Korfbal League, komend weekend. Er hangt een onwezenlijke sfeer. Bij wedstrijden van LDODK is duizend man publiek bijna gewoon, nu is het leeg. Reservespelers, enkele journalisten en een paar bestuursleden zitten op gepaste afstand op stoeltjes rond het veld. Iedereen moet direct na de wedstrijd de hal verlaten.

Lang napraten mag niet. Douchen ook niet. Dus zit de tegenstander bezweet en wel, goed ingepakt, na ruim een kwartier alweer in de auto terug naar Bennekom. Deskundigen vinden dat verantwoord. Ik ben aanwezig als journalist en als bestuurslid van LDODK. Net als iedereen, met een dubbel gevoel. Een verlenging van de lockdown dreigtwij zijn aan het korfballen. Terwijl ondernemers, zorgmedewerkers, ouders met schoolgaande kinderen het steeds lastiger krijgen, kan dit wel.

Aan de andere kant biedt korfballen op het hoogste niveau, net als andere zaalsporten, mensen thuis ontspanning. Dat is een van de redenen waarom de overheid deze competities met alle randvoorwaarden door laat gaan. Alle wedstrijden zijn online live te volgen. Een team van veertien vrijwilligers zorgt voor een topprestatie door alles mooi in beeld te brengen. Je ziet de beleving van het samen iets neerzetten. Mooi dat het is geluktDiezelfde opluchting zie je bij de korfballers in het veld. 

Blij dat ze samen weer naar een prestatie kunnen toewerken. Datzelfde plezier gun je ook de mensen die samen willen zingen, toneel willen spelen en op recreatief niveau willen sporten. Het was een leuke avond, maar toch raak ik dat dubbele gevoel niet kwijt.