Nieuws

Avondvierdaagse ook voor senioren De Lijte

Camera Sietse de Boer Potlood Arend Waninge

Veertig bewoners van De Lijte beleefden maandagavond een bijzondere avond. Met rolstoelen en een enkele rollator gingen ze op pad voor hun eerste paar kilometer van hun eigen avondvierdaagse. Een grote groep vrijwilligers ging mee. “Koe ik mar rinne”, verzucht de honderdjarige Ep Akkerman in haar rolstoel. “Jawis, woe ik wol mei, it is no noch in bytsje waar, no?” Even verderop wacht ook Janke van Zwol. Met haar 103 jaar ruim de oudste deelnemer. “De avondvierdaagse hienen wy froeger net. Ik ha wol altyd in soad oan gymnastyk dien.”

In het atrium van De Lijte klinkt gezellige accordeonmuziek. Eerst even inschrijven bij de tafel van organisator Ans Sikkens. “Wilt u in een groepje lopen of alleen?”, vraagt ze aan Schoutje Bosma (88). Vandaag eerst maar eens met een groep, vindt mevrouw Bosma. “Ik rin in soad en altyd allinne. Hoefier moatte we jûn?” Ai, tweeënhalve kilometer, dat is toch wel een lang stuk met de rollator, denkt ze.

Saamhorigheid

Alle deelnemers zijn gekoppeld aan vrijwilligers, vaak familieleden, maar ook het wandelclubje van de Zonnebloem en buurtbewoners. Sikkens: “We hadden in De Lijte altijd een wandeldag tijdens de beweegweek. En nu dachten we: het is ook weleens leuk om vier avonden te wandelen.” Vier avonden ongeveer tweeënhalve kilometer of voor wie zelf loopt een kleiner rondje. “Het gaat niet om de gelopen kilometers maar wel om de saamhorigheid onder bewoners, familie, medewerkers, buurtbewoners en vrijwilligers.”

De jassen gaan dicht, sjaals om en een enkel dekentje over de knieën. Het is zeven uur, tijd om te starten. Iedereen krijgt een routekaartje en voor onderweg een forse rol pepermunt. “Dêr ha we de hiele jûn wol genôch oan.” Linksaf om het grand café, de stoet stuurt over het wegdek van de Kûlens. >>

Eigenwiis

En daar hobbelt het flink, merkt Schoutje Bosma. In rap tempo verdwijnen de rolstoelen uit zicht. “Ik soe ek wol yn in rolstoel kinne, mar dêr bin ik te eigenwiis foar. Enfin, no wit ik ek wat it is.” Handig stuurt ze de rollator van de hobbelige klinkers naar de stoep. Hopsa, de afrit af en dan de smalle De Bân in. Dan duikt een vrijwilliger met een lege rolstoel op. “Wol jo ek even sitte, frou Bosma?” Hijgend ploft ze toch maar neer, de rollator wordt langs de kant geparkeerd.

Homme Geertsma (85) geniet van de natuur langs de Dokter Prakkenleane. “Je moatte ek om je hinne sjen”, zegt hij vanachter de rollator. Vlak bij het rustpunt aan de Krúslings, waar medewerker Alie Zeilstra versnaperingen klaar heeft staan, tuurt hij nog even over het weiland. Dan is het tijd voor een bakje, met bonbon en mini-tompouce. Mevrouw Bosma is al gearriveerd. “It foldocht my wol yn ‘e rolstoel.” Een paar druppen vallen. “Rinne jonges”, roept een vrijwilliger. Nog een klein ommetje en dan terug naar De Lijte waar muziek de wandelaars onthaalt.