Sport

Bert Agricola (26), scheidsrechter met toekomst

Camera Sietse de Boer Potlood Niels van Marle

Als voetballer bij Read Swart zei hij ook weleens wat. Daarom trekt Bert Agricola als scheidsrechter niet zomaar een kaart. “In de eerste emotie mag een speler best wat zeggen, mits het binnen het fatsoenlijke blijft. We zijn allemaal mensen, maar ook ik sta voor mijn plezier in het veld.”

Als scheidsrechter is Bert Agricola al verder dan hij als voetballer ooit zou reiken. “Ik speelde al zestien jaar bij Read Swart en kwam in het derde terecht. Hartstikke leuk en ik kon er ook echt mijn ei wel kwijt.” Maar op een gegeven moment trok het in goede banen leiden van wedstrijden toch meer. “Ik heb het twee seizoenen gecombineerd, maar in 2016 besloot ik dat het beter was om me helemaal op het fluiten te richten. In theorie kan ik nog steeds het betaald voetbal halen, ik ben pas 26 jaar. Ik zou het ook echt heel graag willen, maar het is misschien realistischer om te proberen de hoofdklasse of derde divisie te halen. Ook dat is natuurlijk al een prachtig niveau.” Bert benadert iedere wedstrijd professioneel, maar ook voor een scheidsrechter zijn sommige duels net iets specialer. “Mijn mooiste herinnering is de finale van de districtsbeker voor reserveteams in 2017, tussen ACV uit Assen en het Hoogeveense HZVV. Maar ook de polderderby tussen Tonego en SVM, voor ruim zeshonderd toeschouwers, was prachtig om mee te maken.”

Bert zorgt dat hij goed beslagen ten ijs komt. “Natuurlijk ben ik fit, maar ik lees me ook in. Bekijk de uitslagen van de weken daarvoor, de stand op de ranglijst, wie de belangrijke spelers zijn of de trainer, of ik de teams eerder heb gefloten. Als het kan lees ik ook nog enkele wedstrijdverslagen of kijk video’s. Het is fijn om munitie te hebben om een duel goed te managen.” Maar het verloop van de wedstrijd heeft ook een scheidsrechter niet altijd in de hand. “Als je bijvoorbeeld in de vijfde minuut al een rode kaart moet geven, dan weet je dat je het de rest van de middag heel lastig kunt krijgen en dat alles anders is dan je vooraf misschien had verwacht.”

Kaarten trekken doet Bert niet graag. “Een stevig duel mag af en toe best, als het maar met enig respect voor elkaar is. Ik heb een hekel aan acties waarbij iemand het risico neemt de tegenstander te blesseren. Dan trek ik zeker een kaart.” Ook spelers die beginnen te schelden of met ziektes strooien gaan zeker op de bon. “Dan ben je bij mij aan het verkeerde adres, er is wel een grens. Als speler ben ik die grens ook nooit overgegaan en dat verwacht ik ook van andere voetballers. Iedereen op het veld wil toch een leuke wedstrijd?” Bert weet ook dat een scheidsrechter niet onfeilbaar is. “Soms zie je het een keer minder goed. Dan geef ik het ook zeker toe. Maar doe je dat te vaak, dan breng je jezelf in de problemen. Na afloop wil ik beslissingen ook best uitleggen. Je hoeft het niet eens te zijn, maar spelers en coaches respecteren een beslissing dan eerder. Is de eerste emotie weg, dan kun je heel veel oplossen. We zijn allemaal mensen.” Vervelende momenten met lichamelijk contact of fysiek geweld maakte Bert gelukkig nog niet mee, collega’s wel. “Toch voel ik dat er best respect is voor de scheidsrechter, maar dat dwing je zelf af. Rustig blijven, overzicht houden en niet meegaan in de emotie. Dan heb je eigenlijk altijd een leuke voetbalmiddag.”