Nieuws

Dirkje Stelpstra stond 45 jaar aan Eben Haëzer

Camera Sietse de Boer Potlood Renske Woudstra

Niets mooier dan die kleine druktemakers, dat kwetsbare kind, het contact. Passie voor het onderwijs kenmerkt juf Dirkje Stelpstra (66). Vandaag, woensdag 1 juli, neemt ze na 45 jaar afscheid van ‘haar’ Eben Haëzer.

Afscheid nemen in coronatijd is wel anders dan anders. Geen dikke knuffels voor juf bijvoorbeeld. “Mar dizze tiid hat ek wol wat oplevere, it hat ús wat moais brocht”, vindt Dirkje, optimistisch als altijd. Dat mooie is de vele contacten met de ouders dankzij het wekelijkse beeldbellen. “Dan bellest en krijst earst de âlders derfoar. Hiele gesprekken ha we hân.”

Patat eten bij juf thuis is de traditionele jaarafsluiting. Haar hele groep 4 zat onlangs bij haar in de tuin. Maar wat bleek? Alle patatzaken waren gesloten. “Doe moast ik sels noch oan it patatbakken, mar se fûnen it wol lekker.” Overal in de tuin speelgoed en kleden. Lego, knikkeren, balgooien; de kinderen vermaakten zich opperbest. Zo doet ze dat al 45 jaar, uitgezonderd die paar keer dat ze voor groep 8 stond. “Mei dy grutte bongels ha ik it jier op skoalle ôfsletten.”

Sollicitatiegesprek

Echt contact met ‘haar’ kinderen is het mooiste wat je kunt hebben. “Dêrom bin ik ek it ûnderwiis yn gien.” In 1975 haalde ze haar PA-diploma (Pedagogische Academie). Ze ging in Ureterp bij gbs Eben Haëzer op sollicitatiegesprek. Dat is een mooi verhaal. “It gie doe hiel oars as no. It hiele bestjoer siet by dat gesprek. Se fregen doe: hat juf ek ferkearing? Nee? Dan sil we dêr even by helpe.” Dat is niet gelukt, verklaart Dirkje breed lachend, ze bleef alleen.

Kwetsbare kinderen stalen meteen vanaf de start van haar onderwijscarrière haar hart. “Al gau begûn ik op skoalle mei remedial teaching. Dêr woe ik mear fan witte en dêrom bin ik doe begûn oan de oplieding Buitengewoon Onderwijs.” Ze kreeg haar eigen zorgklasje bij Eben Haëzer. Kinderen met autisme of met het syndroom van Down bijvoorbeeld zaten in dat klasje. “De measten bleaunen in pear jier, dêrnei stroomden sy troch yn de oare klassen.” Het was de tijd van rugzakjeleerlingen. Vier dagen per week het zorgklasje, de vijfde dag was ze remedial teacher, intern begeleider voor kinderen en collega’s.

Verhalen

Vijfentwintig jaar lang bestond het speciale zorgklasje. “Doe waard it fuortbesunige. Dat fûn ik erch.” Vanaf die tijd werd Dirkje weer ‘gewoon’ juf en stond ze voor de groepen 3, 4, 5 en 8. Verhalen vertellen is een van haar favorieten; die verhalen stroomden rijkelijk ook mede dankzij haar vele reizen. Zo was ze in India, Sri Lanka en New York. “Wat is der no moaier as dêr les oer te jaan. Wereldoriëntatie en kennis der natuur, it sit der allegear yn. Wat is bygelyks in mangrove? Dat koe ik moai op it digiboerd sjen litte.”

De laatste twee jaar bouwde Dirkje haar onderwijsbaan langzaam af, sinds april werkt ze twee dagen per week. “Straks sil ik myn tinken wol feroarje moatte. Lesjaan giet my altyd troch de holle, it is myn passy.” Ze gaat de kinderen missen, zoveel is zeker. “Ik sil noch wolris ynfalle op skoalle, tink ik. Mar earst it hûs oprêde, lekker yn de tún wurkje, lêze en reizgje.”