Sport

Een lekker weekje profgevoel voor Bianca Bakker

Camera Sietse de Boer Potlood Niels van Marle

Bianca Bakker genoot de afgelopen tien dagen van de Spaanse zon. Op Gran Canaria stoomde de marathonschaatsster uit Wijnjewoude zichzelf klaar voor de pittige periode die eraan zit te komen, met onder andere de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. “De afgelopen anderhalve week waande ik me even schaatsprof en dat is een heerlijk gevoel.”

Bianca (23) kent tot nu toe een succesvol seizoen op het ijs, met drie podiumplaatsen in de eerste drie marathons van de KNSB Marathon Cup. “En dat terwijl ik tot dit jaar nog geen enkele keer op het podium was geëindigd”, zegt ze met een glimlach van oor tot oor. Het leverde haar zelfs tijdelijk de leiding in het algemeen klassement op, al is dat voor haar geen doel. Bianca en haar ploeggenoten van schaatsteam ZiuZ mikken op dagsuccessen. Dat is al lastig genoeg, met veelvraat Irene Schouten ook in het peloton. “Zij wint bijna alles, de rest strijdt om de plekken daarachter.”

Maar Bianca werkt hard om steeds een stapje dichter bij de Noord-Hollandse Schouten te komen. “Ik had altijd nog wel moeite met mezelf goed te positioneren in de groep, om de sprint aan te gaan. Ik moest in of na de laatste bocht altijd extra meters maken, maar dit seizoen zit ik in de slotfase gewoon goed van voren.” Met dank aan teamgenoten Chantal Hendriks, Elsemieke van Maaren en Kelly Schouten overigens, benadrukt Bianca. “Chantal is de grote motor, zij rijdt de gaatjes geweldig dicht, terwijl de andere meiden me perfect afleveren in de laatste ronden van de wedstrijd. Dan is het aan mij om het af te maken.”

Sinds haar zesde ging Bianca zo’n beetje wekelijks mee naar Thialf. Als kinderen van Jan en Tilly Bakker, in hun tijd zelf ook uitstekende marathonschaatsers, kon het niet anders dan dat Bianca en haar twee jaar oudere broer Björn ook besmet raakten met het schaatsvirus. “Al was turnen tot mijn twaalfde nog belangrijker voor me.”

Bianca deed aan langebaanschaatsen en zat onder meer vijf jaar in de selectie van het Gewest Fryslân. Tot ze op haar achttiende last kreeg van een rughernia. “Daardoor heb ik een jaar niet kunnen schaatsen.” Na een operatie eindelijk weer fit, koos ze voor het marathonschaatsen. Als junior was ze al eens Nederlands kampioen geworden in deze discipline. “De eerste paar marathons reed ik niet eens uit, ik was kapot. Maar elke keer kwam ik een stukje verder.” En dan met een lach: “Al vind ik 80 rondjes nog steeds wel ver.”

Tegen 200 kilometer op natuurijs kijkt Bianca dan weer niet op. “Dat klinkt heel lang en dat is het natuurlijk ook. Zeker tot aan 150 kilometer is het mentaal heel zwaar. De wedstrijd begint pas echt als de laatste 50 kilometer aanbreken. Tot die tijd moet je constant alert zijn, zorgen dat je voorin zit en zoveel mogelijk energie sparen.” Bianca focust zich in die fase bijvoorbeeld op de bevoorrading. Lachend: “Een puddingbroodje als tussendoel is dan echt iets om naar uit te kijken.”

De Elfstedentocht begint pas de laatste jaren bij haar te kriebelen, haar vader is er wedstrijdleider. “Ik was nog heel jong toen de laatste gereden is, dus ik had er totaal geen beeld bij. Nu ken ik de verhalen wel goed, weet ik ook hoe het kan zijn om zo’n wedstrijd te rijden en lijkt het me prachtig om een keer mee te maken.”

Toch is schaatsen niet alles in het leven van Bianca. Ze haalt ook enorm veel plezier en voldoening uit haar werk als fysiotherapeute op de afdeling orthopedie van ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten. “Mensen weer op de been helpen, nadat ze bijvoorbeeld een nieuwe heup of knie hebben gekregen, is echt geweldig om te doen.” Die afwisseling, tussen sport en werk, zou ze niet willen missen. “Ik zeg mijn baan niet op om nog meer te kunnen sporten. Een leven als fulltime sporter past ook niet bij mij. Ik werk 28 uur per week en train zo’n 12 uur. Zo kan ik het allemaal perfect combineren.” Toch vond Bianca het jaarlijkse weekje op Gran Canaria heerlijk. Alleen maar bezig zijn met haar sport, onder ideale omstandigheden. “Maar ook al heb ik daar de basis gelegd voor de periode op natuurijs die er nu ook aan zit te komen, het voelde toch ook een beetje als vakantie. Zo moet het voor mij ook zijn.”