Sport

EK korfbal: deels in Gorredijk

Potlood Niels van Marle

Marjolijn Kroon, Erwin Zwart, Tamara Sieminiuk en Shay Conroy beginnen zaterdag allemaal met verschillende ambities en verwachtingen aan het EK korfbal. Toch heeft het kwartet korfbalinternationals van LDODK/Rinsma Modeplein een gemeenschappelijk doelstelling: ze willen alle vier genieten.

Natuurlijk, voor Erwin en Marjolijn is het alleen genieten als Nederland zondag over een week in Sportstad Heerenveen voor 3.500 dolenthousiaste korfbalfans het goud pakt, zoals ze dat ook samen in 2014 en 2016 al deden. “Voor minder doen we het uiteraard niet”, stelt Erwin onomwonden.

Voor Tamara en Shay liggen de kaarten anders. De 22-jarige Tamara hoopt met Polen een plaats bij de eerste tien te bemachtigen, een plekje waar ook het Ierland van Shay stiekem op hoopt. “De eerste tien landen krijgen een startbewijs voor het WK volgend jaar in Zuid-Afrika. Dat zou voor Ierland echt geweldig zijn.” Tamara kan zich ook niet herinneren wanneer Polen voor het laatst op het mondiale titeltoernooi van de partij was. “Dus het wordt wel weer eens tijd.”

Internationaal korfbal

Shay (30) is geboren en getogen in Nederland. Korfballen deed hij in Almelo bij AKC om later naar het Groningse Nic. te verkassen. Door zijn Ierse vader kreeg hij de kans Iers international te worden. “De meeste spelers in ons team zijn Engelsen met Ierse roots. Het is een nieuwe groep met potentie.” In het verleden was Shay behoorlijk sceptisch over de internationalisering van korfbal. Dat kwam mede door het EK in 2010, ook in Nederland. “Bij de finale in Ahoy zaten alle andere teams op de tribune, voor mijn gevoel ter meerdere glorie van Nederland. En wij maar klappen omdat ze zulke geweldige dingen lieten zien. Maar zo speciaal is dat toch ook weer niet? Nederland heeft de beste korfballers en de beste faciliteiten. Dan mag je ook goed korfbal verwachten.”

Hoewel Nederland nog altijd ver voor ligt op de concurrentie, merkt Shay wel dat andere landen zich ontwikkelen. “Tussen bijvoorbeeld Duitsland, Engeland, Catalonië en Portugal is het echt spannend, met prima korfbal.” Ook Erwin ziet dat die landen zich positief blijven ontwikkelen. “Zij komen nu in een fase dat ze het België al echt lastig kunnen maken.”

Tamara weet dat Polen, nu ruim twee jaar onder leiding van de uit Jubbega afkomstige Roelof Koopmans, zich daar nog geen illusies over hoeft te maken. “Wij zitten in de groep daar weer achter. Laatst maakten we het Tsjechië nog heel lastig, een teken dat we stappen zetten. Tijdens het vorige EK stonden er acht individuen in het veld, nu staat er een team.”

Sinds ze in Nederland woont en bij LDODK korfbalt, mist ze de meeste maandelijkse trainingskampen van Polen. Maar van spelen en trainen bij LDODK, ook in het tweede, leert ze zoveel meer, stelt ze. “En dan niet eens zozeer in technische vaardigheden, maar wel in het maken van betere keuzes.”

Marjolijn Kroon.

Concurrentiestrijd

Erwin en Marjolijn – beiden 27 jaar oud – komen met het Nederlands team wekelijks bij elkaar, de laatste maanden waren die sessies op Sportcentrum Papendal zeer intensief. Marjolijn: “Wij trainen zo’n negen keer per week, inclusief de sessies bij LDODK, we spelen veel wedstrijden en zijn dagelijks bezig met het verbeteren van onszelf en het team. Dus het is logisch dat ons niveau blijft stijgen.”

Zij en Erwin zijn in feite korfbalprof. Ze doen er beiden nog dingen naast, maar zodra het moet kan de focus volledig op hun sport. “Het is fantastisch om zo te kunnen leven”, beseft Marjolijn. “Maar er wordt ook veel van ons gevraagd, in de sport en als persoon. Ik denk dat iedereen in onze directe omgeving dat bevestigt. ’s Zomers zijn we weinig thuis, bijvoorbeeld door trainingskampen of een eindtoernooi. De rest van het jaar zijn we constant bezig om fit te zijn en te blijven.” Verjaardagen, feestjes of gewoon spontaan een avondje stevig stappen; het past zelden of nooit in het schema. Erwin: “Ik gun het de korfballers in andere landen ook om hun sport zo te beleven.”

Het Nederlandse duo heeft een pittige voorbereiding achter de rug. Niet alleen fysiek, ook zeker mentaal. Van de selectie van bondscoach Wim Scholtmeijer moesten drie dames en drie heren afvallen. Er dus werd er op het scherpst van de snede getraind. “Je zit niet zomaar bij de laatste zes”, vertelt Marjolijn. “Maar als ik goed train, mijn hoofd koel houd en mezelf focus, moet ik bij de beste zes vrouwen kunnen horen. Dat bleek gelukkig ook toen ik bij de selectie zat. Als topsporter wil je mee naar een eindtoernooi.”

Erwin heeft datzelfde gevoel. “Die strijd in de selectie is overigens wel supermooi. Op een bepaald moment merk je wel of het goed met je gaat of wat minder. Die ervaring heb ik inmiddels. Gelukkig ging het bij mij goed. Maar ik geniet sowieso van de strijd op trainingen en bij onderlinge potjes. Dan wil iedereen winnen en gaat het er soms hard aan toe.”

Wel of niet geselecteerd worden; die zorgen kennen Shay en Tamara niet. Zij weten dat ze zeker zijn van een plekje in de EK-selectie van hun land. Al was Shay eigenlijk al afgezwaaid als international. Ierland plaatste zich in eerste instantie niet voor de eindronde, maar nadat Rusland zich terugtrok, kwam er alsnog een plekje vrij voor de Ieren.

Dat maakt het EK op Nederlandse bodem een bonus voor de inwoner van Groningen. “Zo’n toernooi meemaken is altijd een fantastische ervaring. Je doet alles samen met je teamgenoten, komt echt in een bubbel. We zitten met zijn allen in een groot huis. Prachtig. Ik heb mezelf voorgenomen daar dit keer nog meer van te genieten dan voorheen, ook door wat ontspannener te zijn.”

Erwin Zwart

Genieten

“Wij gaan natuurlijk genieten”, stellen Marjolijn en Erwin beiden. Erwin: “Ik kom uit Gorredijk en we spelen daar gewoon onze eerste twee wedstrijden, in de hal waar ik bijna mijn hele leven al korfbal. Dat is speciaal.” Marjolijn heeft na twee seizoenen LDODK ook zeker een gevoel bij spelen in Gorredijk, waar ze ook met veel plezier woont. “Het is steeds meer gaan leven, leuk om mee te maken. Friesland heeft zoveel echte korfbaldorpen. Zoveel enthousiasme voor de sport is prachtig.”

Vanuit Polen en Ierland reizen geen grote supportersgroepen af naar onze regio. Maar Tamara en Shay rekenen desondanks op flink wat aanmoedigingen. Shay: “Het is voor mijn familie en vriendengroep natuurlijk heel makkelijk om nu te komen kijken. Dat vind ik wel mooi. Ik reken hoe dan ook op een sfeervol toernooi.” Friesland heeft ook een traditie met internationaal korfbal, bijvoorbeeld met het officieuze WK onder 19 jaar (sinds dit jaar overigens een EK) in Leeuwarden. “Altijd volle bak”, weet Shay.

Sterrenstatus

Tamara denkt even terug aan de eerste keer dat ze Nederland trof op een EK. Met een grote lach vertelt ze: “Het hele team had zoiets van ‘wauw, daar lopen ze’. Niemand durfde iets te zeggen. We waren een beetje starstruck, vergaapten ons aan de beste spelers en speelsters van de wereld.” Inmiddels is ze dus teamgenoot van twee van die Nederlandse internationals. Weer die lach. “Het begint te wennen, hoor. Maar het lijkt me geweldig om maandag tegenover Marjolijn te staan in de groepswedstrijd tegen Nederland.” Bang is Tamara niet. Niet meer, in ieder geval. “Ik ga gewoon keihard mijn best doen. We weten dat we niet zullen winnen, maar we willen hoe dan ook laten zien dat we als Polen beter zijn geworden.”

Marjolijn kan lachen om het verhaal van haar clubgenote. “Persoonlijk denk ik altijd: ik ben ook maar gewoon een mens. Met het geluk een beetje talent te hebben en de mogelijkheden om altijd zo hard te trainen dat ik mijzelf heb doorontwikkeld als topkorfbalster. Maar met een sterrenstatus ben ik verder niet bezig, hoor.” Erwin vult aan: “Je weet natuurlijk wel dat ze Nederland als groots korfballand zien en dat is ook logisch. In het buitenland zien ze ook dat grote verschil in kwaliteit en daar krijg je respect voor. En wij stellen ons trouwens ook altijd heel open op naar andere teams, zijn niet te beroerd om tips voor verbetering te geven als we iets zien of een vraag krijgen.”

Goud

Voor alle vier is er duidelijk maar één titelfavoriet: Nederland. “Maar we willen meer doen dan alleen maar kampioen worden”, benadrukt Erwin. “We willen het publiek vermaken met attractief korfbal, vol mooie acties. En daarin ook echt de mensen meenemen, dat ze op de banken staan na een combinatie of doelpunt.”

“Onze doelstelling is dat 50 procent van onze aanvallen een goal oplevert”, gaat Marjolijn verder. “En dat we een schotpercentage van 33 procent bereiken.” Het zijn pittige doelstellingen, los van de wens om het goud te veroveren. “We hebben zoveel kwaliteit in het team dat je jezelf gewoon moet uitdagen. Als we onze doelen halen, dan levert dat echt een flitsend spelletje met heel veel doelpunten op. Dat is waar de mensen voor komen, dus dat willen we ze geven.”