Column

Erna: Spoorloos?

Potlood Arend Waninge

De laatste jaren woonde Elin in een kamertje van een kleinschalig appartementencomplex met een gezamenlijke huiskamer en keuken. Ze had het naar de zin. De rust in haar leven was teruggekeerd, het leek alsof ze de omslag van overleven naar leven had gemaakt! Met de meeste medebewoners kon ze goed overweg, met enkelen deelde ze zelfs lief en leed.

Dorpsgenoten en kerkleden nodigden haar uit om deel te nemen aan allerlei activiteiten, waardoor haar wereld groter werd en haar zelfvertrouwen toenam. Het bericht van haar plotselinge dood sloeg bij hen dan ook in als een bom. Vooral bij Jaap, de medebewoner die het dichtst bij haar stond. Ze hadden al jaren intensief contact en hielpen elkaar weer op de been wanneer dat nodig was.

Elin had geen familie meer, aldus Jaap. “Ze wil beslist begraven worden, ergens boven in de  provincie, dat heeft ze me laatst nog verteld. Ik zal er persoonlijk op toezien dat het gebeurt, al moet ik het zelf betalen!”, riep hij uit. Samen met de dominee bereidden we het afscheid voor. En toen hoorden we ineens dat Elin kinderen had! We zochten hen op en nodigden hen uit om afscheid van hun moeder te nemen. Intense en ontroerende gesprekken volgden, met Jaap en anderen die Elin goed hadden gekend. Later in de week zetten we met elkaar de puntjes op de i en slaagden wij erin om Elin te gedenken in een liefdevolle dienst die haar recht deed, met bloemen, muziek en passende teksten. De zon scheen en de klokken luidden toen we Elin naar haar laatste rustplaats droegen en haar lichaam overeenkomstig haar wens, te ruste legden in het graf naast haar man.

Delen