Museum van de gewone man

Het poppenhuis van Iepie van der Meulen

Camera Sietse de Boer Potlood Wim Bras

Iepie van der Meulen uit Gorredijk kreeg het poppenhuis op haar vierde verjaardag. Van pake Age. Hij had het eigenhandig in elkaar gezet. “Pake wie doe al slim syk, mar dêr woe er neat fan witte. Trochgean, no. Sa gie dat mei dy generaasje.”

Pake overleed niet lang daarna in 1952. Iepie kent hem eigenlijk alleen van de familieverhalen. “Pake koe alles mei syn hannen: timmerje, naaie, túnkje en hy hie geiten.” Vaag heeft ze een herinnering aan de grote werkbank in de schuur achter huis in Kortezwaag, waar Pake aan de achterwand zijn gereedschap op hing. “Mei allegear fan dy lijnen deromhinne. Sa koe er fuortendaliks sjen wat der miste, as ien fan de fiif bern syn ark brûkt hie.”

Poppebern

Het poppenhuis moet een van pakes laatste werkstukken zijn geweest, waarschijnlijk van materiaal dat hij nog had liggen. Een dikke plank met daarop drie wandjes van triplex, zorgvuldig voorzien van een behangetje en met een raampje aan de achterkant. In het interieur met keukentje, bed, kast en eettafel, zaten ook twee figuurtjes in luie stoelen. Allemaal handgemaakt, Iepie heeft er eindeloos mee gespeeld. “Ik wie in poppebern.” Ze verfraaide het tafereeltje met zelfgemaakte kussentjes, gordijntjes en kleertjes, en verzon er hele verhalen bij. Het poppenhuis bracht haar fantasie aan de loop en dat is nooit meer opgehouden. “Ik bin in boarter bleaun, dêrom bin ik ek fjirtich jier mei wille yn it beukerûnderwiis dwaande west.”

Barbies

In de loop van haar kinderjaren dijde de verzameling uit met luxer speelgoed, onder andere met Barbiepoppen en aankleedfiguurtjes in uitvouwboekjes van karton. Maar het poppenhuis van pake hield ze altijd bij de hand. Totdat met het opgroeien nieuwe spelletjes zich aandienden, waardoor de poppenmenagerie geleidelijk op de achtergrond raakte en uiteindelijk uit het zicht verdween.

In 1992 gaf mem Fetsje te kennen dat ze schoon schip wilde maken op zolder. Of Iepie niet haar oude speelgoed kon komen ophalen. “Sa kaam pakes poppehûs wer foar it ljocht.” Danig versleten en intussen vergeven van de houtworm; Iepie wilde het kleinood uit haar jeugd eerst weggooien. Maar dat kon ze toch niet over haar hart verkrijgen. De figuurtjes waren zoekgeraakt, het behangetje door vocht opgekruld, maar al met al zag het poppenhuis er nog uit zoals ze het zich herinnerde. In nagedachtenis van pake besloot Iepie het mini-huishoudentje op te knappen.

Miniatuurwereld

“Ik woe alles sels meitsje, oant de lytse popkes ta. En al dwaande rekke ik entûsjaster. Ik ûntdekte geandewei dat der in hiele wrâld fan miniatuerleafhawwers bestiet, krekt as ik.” Nadat Iepie de restauratie van pakes poppenhuis had voltooid, begon ze met verzamelen. Van man Johannes en haar twee zoons kreeg ze de miniatuurversie van een Haags herenhuis om te stofferen en aan te kleden. “Krekt as yn myn bernetiid fyn ik it úttinken en meitsjen fan sa’n keamertafriel noch it leukst.” De spulletjes die ze daarvoor nodig heeft, sneupt ze bij elkaar op internet, beurzen of komt ze tegen in de Miniaturengalerie van Oudehorne. Wat begon met een oud poppenhuis van vroeger beslaat inmiddels een volledige slaapkamer op de bovenverdieping. “Mei tank oan pake ha ik no in eigen miniatuermuseumke.”