Nieuws

Ingezonden: Gemeentetuin in nood

Camera Sietse de Boer Potlood Renske Woudstra

Een lach, een schreeuw. De roep naar een kind. Of een hond. Gymnasten die langs marcheren. De ritmische pas van een groep lopers. Of de stilte van een man, op weg met zijn boodschappentas. De zwijgende stemmen van de bewoners van Talant. Een oerkreet, een zwaaiende hand. Het vallen van het eerste blad. De beukennoot. De meidoorn zwaar van het rood.

Een woensdag in september. De eerste trekker rijdt binnen. Eén toiletwagen, twee. Platen van staal en rubber in het gras. Slangen worden uitgerold. De generator komt in beweging. Schijnwerpers, fel en groot. Een bar. De eettent. Af en aan gerij. De kassa’s zij aan zij. De hekken staan, betonnen poten. Je kunt er niet meer door.

Zaterdagmiddag. Soundcheck, check, check. De restaurants nemen stelling. De plastic bekers staan klaar. Stapels fiches. Voor de kinderspelen twee. Als je luistert, overstemt het de DJ. Het volume vol: ‘Beetsterzwaag??!!! Horen jullie mij????!!!!!’ De gasten: ‘Jaha!!!!’. Zo klinkt het door de straten. Zelfs de dove buurvrouw roept mee. De bomen zwijgen. De maan valt stil. Het licht moet van de versiering komen. De organisatie loopt zich in het zweet. En wat heet. Een dorp als Beetsterzwaag. En dan zoiets groots.

Zondagmorgen. De popcornmachine leeg. Het springkussen plat. De toegang afgesloten. Een hardloper klimt er door. Waar gras was, kruipt modder. Gelukkig is er stro. ’s Middags. Meer feest. Harder dan ooit: ‘En hierrrrrr is de DieieJJJJJJeeeee!!!!!!’ Salsa. Reggae. Het gelag is groot. Bomen buigen. Vogels vallen. Weg. De tuin in nood.

s’ Avonds klokslag negen. De tap slaat dood. Het dorp verstilt. Er wordt gestapeld en gewogen. De tenten plat. De lichten fel. Het vuil vermengd met stro. Nog één, twee dagen af en aan gerij. Dan is het feest vervlogen. De tuin weer vrij.

Vera Zijdeling
Beetsterzwaag