Cultuur

Van rotte kies naar kunstruimte

Camera Sietse de Boer Potlood Renske Woudstra

Natuur dat zijn we allemaal, natuur is alles. Die natuur komt levendig tot zijn recht in de penseelstreken van Michel Pol. Zaterdag opende hij met de openingsexpositie ‘Introduction to Polart’ zijn nieuwe Galerie Natoer in Bakkeveen.

De omzet van galeries keldert, vele sluiten de deuren. Waarom dan als kunstenaar tegen deze stroom in roeien en een eigen galerie beginnen? Dat is simpel: het werk moet een plek hebben. Over de verkoop van zijn werk is Michel Pol realistisch. “Ik geloof niet dat je het met een galerie van de verkoop moet hebben. Een recreant koopt misschien een ansichtkaart of prent maar toeristen komen hier niet voor de kunst.”

In het verleden had hij een galerie met lijstenmakerij in Leeuwarden. In 2012 besloot hij samen met partner Sylvia Andringa de ‘rotte kies’ van Bakkeveen te kopen. Het rijksmonument aan de Foarwurker Wei 5 was danig in verval. Michel spotte de oude boerderij tijdens zijn werk als overheidsdienaar. “We kochten het om er een galerie te beginnen, naast onze reguliere baan. Maar toen kreeg ik tijdens mijn werk een ongeval en daarna de ziekte van Lyme.” De verbouw vertraagde. “Nu gaan we vol goede moed open.”

Primair is de galerie bedoeld ter introductie van zijn eigen werk. Daarnaast worden van tijd tot tijd gastexposanten uitgenodigd. Vooreerst is de expositieruimte in het oude gerenoveerde voorhuis alleen op zaterdag (11.00-17.00 uur) geopend, Michel en Sylvia houden daarnaast hun reguliere baan. Op de bovenverdieping komt een B&B. “En het is de bedoeling om straks workshops voor groepen te geven.”

Op de kleurrijke oude eettafel in de hoek van de witgeschilderde galerie blikt een hond met lobbesogen de ruimte in. ‘Baldromen’ heet het werk. “Kijk,” wijst Michel, “als je dichtbij kijkt dan zie je niet dat dit een neus is.” Hij cirkelt zijn handen om de penseelstreken. Het is kenmerkend voor zijn werk. Los en met vaart geschilderd, van dichtbij niet gedetailleerd, het blijven wat kleurtoetsen. Van verderaf tonen de pareltjes zich in volle glorie. Creatief ook, gecombineerd met verrassende ondergronden. Zo kreeg het gerafelde stuk deur met ijzeren scharnier een jongetje in de zweef, op een oude stoelzitting prijkt een vis.

“Ik vind het leuk om als drager, ondergrond, materialen en voorwerpen uit de oude boerderij te gebruiken. Soms ontstaat een onderwerp tijdens het schilderen, soms naar aanleiding van een foto.” Het zijn mooie vondsten. Een aap op een tafeltennisbatje heet ‘Batman’. Ronduit humoristisch is de goedgetroffen ‘Outlaw Motor Gangster’,  een motorbendelid maar dan tegenovergesteld uitgebeeld als een suffig brommermannetje met pothelm. Op een paneel van oude houtdelen springen de dreigende luchten boven ‘Circus buitenuit’ in het oog.

Pippi Langkous, Clint Eastwood, Robert De Niro, een ijsvogeltje, damhert, olifant en Mata Hari, ze hangen er allemaal. En hazen. “Daar heb ik iets mee. Voor mij is een haas een mythisch dier.” Dat heeft alles te maken met de doodsschreeuw van het dier; ooit hoorde hij die schreeuw. “Een heel menselijk geluid, die oerkreet gaat je door merg en been.” polart.exto.com