Nieuws

Sa! te gast in…….. De Knipe (1)

Potlood Wim Bras en Renske Woudstra

Heeft een lintdorp als De Knipe een centrale plek? Sa! dacht van wel: de driesprong waar de Tramweg op de Meyerweg uitkomt. Daar staat immers Café De Knyp, aanloop verzekerd. Maar dat viel vrijdagmiddag even tegen. De Knyp is dicht vanwege vakantie.

Over de Meyerweg passeert vooral doorgaand verkeer. Meer dan een opgestoken hand lijkt er niet in te zitten op deze winderige vrijdagmiddag. De banner van Sa! waait om de haverklap om. Maar net als de week ervoor in Nij Beets komen uiteindelijk toch de verhalen langs. Lady en haar moeder op de fiets, amateurhistoricus Hein in zijn met landkaarten bezaaide auto, Ebele Heida met de oppashond, de buren van de overkant en Johan met zijn nieuwe zelfbedieningswagen.

Shared space

Anneke Scholten draait net de deur op slot van café De Knyp. Het is vakantietijd, 17 augustus gaan ze weer open. “Of wol jim noch even in bakje kofje?” Jazeker willen we dat. Binnen bekijken we de foto’s aan de wand, uit de tijd dat het café nog aan de vaart stond. Die is lang geleden gedempt. Binnen niet al te lange tijd verandert het aanzien van het café opnieuw. “Se meitsje hjir in shared space plein.” De drukke Meyerweg gaat op de schop. “Dat se it feiliger meitsje, is belangryk, it moat sowieso in 30 km-dyk wurde.” Maar Anneke heeft ook haar twijfels bij zo’n plein waar het de bedoeling is dat alle weggebruikers rekening met elkaar houden. “Neffens my soe it better wurkje as se de fytspaden in reade kleur jouwe.” De gevolgen van de herinrichting voor het café zijn nog onbekend. De Knyp heeft nu een groot terras aan de voorkant. “Mar der is sa’n trije meter fan ús, de rest hiere we fan de gemeente. It kin best wêze dat wy in stik ynleverje moatte.” De parkeerplaats aan de zijkant, de Tramweg, blijft in elk geval. “Want dy is fan ússels.”

Eerste rang

Op hun eigen pleintje van grind zitten Nanne en Dicky de Vries met hondje Pasha eerste rang. Omzoomd met kabouters, een krokodil en een olifant met kaarsjes. “Ik tink dat we de ienichsten yn De Knipe binne dy’t graach foar hûs sitte”, zegt Dicky. Nanne: “We kin wol achter sitte, mar dêr sjogge we neat.” Hij is altijd al wat apart geweest, gnuift Nanne. Het buitenbeentje van de familie, ooit etherpiraat. “De oaren fan syn famylje leve sa geregeld. Nanne springt hjirhinne en dan dêrhinne. En dat is it leuke oan him.” Piraat is hij niet meer, de boetes werden te hoog. “Mar wy ha wol altyd Nederlânsktalich op stean, dat is ús lust en leven.” Tot voor kort gingen ze ’s zomers met de camper op pad, die is verkocht, ze hadden geen zin meer. Nanne: “We hiere no wol ris wat, at de hûn mar mei kin?” Want Pasha hoort er bij, ze laten de vijfjarige eigenlijk nooit alleen. Nanne trekt nog een biertje open. “We gean ek faak te fytsen of stappe yn de auto nei Havelte. Dêr kin Pasha moai los rinne, fynt er geweldich. Mar hjir sit it ek net ferkeard.” Het is druk voor de deur. Nanne en Dicky genieten. “Sa leuk, der bin in soad dy’t even wuive.” En als straks het shared space plein klaar is, zitten ze helemaal eerste rang. Nanne: “It is wol goed dat it oars wurdt , it is no bytiden in racebaan.” Lijn 20 komt langs, dreunend getoeter klinkt. “Sjoch dat bedoel ik. Ik ha fjirtich jier bussjauffeur west. Der bin noch in soad dy’t my kinne.”

Oppas en survivalvrijwilliger

Buster is het wel gewend om alleen te zijn, zijn baasjes zijn overdag aan het werk. Maar nu zijn ze op vakantie. Normaal gesproken gaat Buster dan naar een pension of mee op de boot. “Mar no is myn dochter mei de hiele famylje nei it bûtenlân, dat no pas ik op it hûs en de hûn.” Ebele Heida uit Bontebok heeft een vaste dagindeling. “Moarns kofjetiid gean ik nei hûs en kom dan rûn fjouweren werom nei De Knipe. Dan earst mar een rûntsje mei de hûn. Myn dochter giet faak in hiel ein, even de iisbaan om. Dat is my te fier.” De oud-veehouder vindt het lekker om bezig te zijn. “Ik help myn soan wat op de buorkerij of stofsûgje yn de winkel by myn dochter. Je kin net altyd mar thússitte no?” Wat hij opvallend vindt in de Knipe? “Der bin hjir in protte ferienings. Sels bin ik hjir by de jeu de boules. Eins bin ik sels in bytsje in Knypster, dat kinst wol sjen oan myn pet.” Op de rode pet staat: De Knipe yn tou. Een cadeautje van Survivalrun De Knipe waar Ebele al een paar jaar vrijwilliger is. “Ik stean by de hindernissen. Sjen at de minsken de hindernis helje kinne. As dat net slagget, knip ik harren bantsje troch.” Vorig jaar probeerde een deelnemer keer op keer de hindernis te halen. “Se meie it trije kear besykje. Dat ik hold him yn ‘e gaten. En doe wie er ynienen fuort. Dan jou ik dat troch oan de organisaasje.”