Nieuws

Sa! te gast in…… Wijnjewoude (2)

Potlood Wim Bras en Arend Waninge

Stel we slaan midden in een dorp ons kamp op en vragen mensen naar ons toe te komen met verhalen. Zou dat lukken? Afgelopen vrijdagmiddag zaten we meer dan twee uur bij de muziekkoepel in hartje Wijnjewoude. Het werkte!

Motor op de slaapkamer

Hij is een motorman in hart en nieren, maar in 2013 nam het leven van Wietze Tolman (75) een drastische wending. Na een ongeluk met zijn geliefde motor is hij veroordeeld tot de rolstoel. Met een dwarslaesie zit er weinig anders op. Als het een beetje mooi weer is, trekt Tolman er in zijn rolstoel op uit. “Thús wurd ik gek. Ik kin wol sa’n 35 kilometer fuortkomme. Ik bin sels al mei de rolstoel yn De Wilp west.” Sleutelen aan motoren was zijn lust en zijn leven. Na zijn vroege pensionering zat hij hele dagen in het hok, bouwde zijn eigen motoren. “Ik ha trije motoaren hielendal sels makke. Fjouwer silinders, 500 cc. Der sit yn elk fan de motoaren sa’n 700 oeren wurk. Ien stiet der noch thús, op de sliepkeamer. Wy behannelje de motoaren as bern.” Tolman mist het sleutelen nog iedere dag. Honda was altijd zijn favoriete merk. “Mar alle Japanners bin goed, it is no sels wol sa dat der eins gjin minne motoaren mear binne.” Tolman is ook al weer bezig met de voorbereidingen van de wedstrijd met oude motoren die hij jaarlijks in september met zijn maat Theun de Leeuw uit Tijnje op het industrieterrein in Gorredijk organiseert.  >>

Uit logeren

Tjerk en Tjalling blazen even uit bij de muziekkoepel. Tjerk heeft van zijn vader geld gekregen om een pak gevulde koeken te halen bij Bakkerij van der Molen. Kenner Tjalling is benieuwd naar de koeken van de concurrent. “Hmm, lang niet slecht.” Tjerk en Tjalling wonen in OlmenEs, de woonwerkgemeenschap voor verstandelijk gehandicapten in Appelscha. Met Willem, de vader van Tjerk, zijn ze onderweg naar Drachten voor een logeerweekend in het ouderlijk huis. “Dit doen we voor het eerst op de fiets”, vertelt Tjalling niet zonder trots. “En het gaat best goed.” Willem legt uit dat de twee vanmiddag om twaalf uur al vrij hebben gekregen van de instelling, dus ze hebben alle tijd om de fietstocht te maken. “Ik denk dat dit experiment voor herhaling vatbaar is.” Tjerk werkt in de boekbinderij van OlmenEs, Tjalling in de bakkerij. Eens in de drie weken gaan ze op bezoek bij hun ouders, de overige weekenden brengen ze normaal gesproken met hun huisgenoten in Appelscha door. Vader Wim haalt Tjerk zo nu en dan ook tussendoor weleens op, al heeft de instelling dat liever niet. Voor Tjalling heeft dit weekend een speciaal randje. “Morgen is mijn moeder jarig en dan komt de hele familie.”

Springschans 

Een verhaal voor de krant? Nee, niet echt. Maar nu hij toch toevallig langsrijdt, wil Tjerk Postma het wel eventjes over de conditie van het fietspad naar Bakkeveen hebben. “Want dêr komme ûngelokken fan. Kom mar efkes mei, dan sil ik jim sjen litte wat ik bedoel. It giet om it stik hjir krekt bûten de bebouwde kom.” Postma springt op zijn fiets en gaat vast vooruit. Buiten het dorp, ongeveer ter hoogte van het kerkje, houdt hij halt op het fietspad langs de Duerswâldmerwei. Als fervent fietser toert Postma vrijwel dagelijks door de gemeente, maar nergens liggen de paden er zo beroerd bij als juist op dit druk bereden stuk. De wortels van de eiken langs de weg hebben het asfalt omhoog gedrukt, scheuren in het wegdek zijn het gevolg. Met plakken vers asfalt zijn de scheuren afgedekt. “De gemeente hat de boel in bytsje oplape, mar it is der allinnich mar minder fan wurden. Sjoch dy dikke bult, it liket wol in springskâns. Se hiene it dek ôfflakke moatten. Sa giet it hjir in kear goed fout mei al dy elektryske fietsen.”

Jade sluit tijdperk af

Vierendertig jaar lang zaten er onafgebroken een of meerdere kinderen van het gezin Roffel op basisschool Votum Nostrum. Als laatste Roffel sloot de twaalfjarige Jade afgelopen week een tijdperk af. Jade is de jongste uit het gezin van vijftien kinderen. “Ik heb vijf broers en negen zussen en die hebben net als ik allemaal op Votum Nostrum gezeten.” Gisteren, op de laatste schooldag, ging moeder Tjitske met haar mee om afscheid te nemen. “Als cadeau heeft mijn moeder een wandbord gemaakt, met daarop een foto van ons allemaal. Die komt nu aan de muur te hangen.” Eigenlijk had Jade bij het afscheid pas goed door wat voor mijlpaal haar vertrek betekent. De afgelopen vierendertig jaar zat er altijd wel een Roffel op school, dat is nu voorbij. Ze had er nooit zo bij stilgestaan. De vraag hoe het is om de jongste van vijftien te zijn, hoort ze regelmatig. “Andere mensen vinden dat bijzonder, maar voor mij is het heel gewoon. Het voelt niet raar of zo.” Na de zomervakantie gaat Jade naar de BHS in Gorredijk, dat vindt ze veel spannender. Maar eerst gaat het gezin op vakantie. “Naar de camping in Borger, dan komen ook al mijn broers en zussen langs.” Buurvrouw Germa van der Wal die Jade heeft opgehaald om haar verhaal te doen, noemt de Roffels een supergezin. “Alles kan daar en iedereen is welkom.”