Cultuur

Schilderen hielp Caroline de Moel bij revalidatie

Potlood Wim Bras

Helemaal vrij van pijn is Caroline de Moel nog niet. “Maar ik functioneer weer.” Met dank aan haar revalidatie in Beetsterzwaag. Tijdens de Kunstdag keert Caroline terug naar Revalidatie Friesland, waar ze exposeert met ‘mixed media-schilderijen’. “Ik heb mijn gevoel weer terug en dat kan ik laten zien.”

Of Caroline ook de werken toont die ze tijdens haar herstel bij Revalidatie Friesland maakte, weet ze nog niet. “Ik schilderde voornamelijk vlakverdelingen waarin ik grenzen aftastte om te kunnen bepalen waar ik toe in staat was. Ik zie erin terug hoe ik me op dat moment voelde.” Of dat ook voor de neutrale kijker interessant is? Misschien wel. Maar sinds haar revalidatie heeft ze weer grote stappen kunnen maken. “Ik zet een achtergrond op en werk van daaruit op gevoel naar voren. Lange tijd lukte dat niet, omdat de pijn in de weg zat. Nu dat veel minder is, kan ik mezelf laten gaan. Dat is bevrijdend.”

Laatste redmiddel

De pijn is er altijd geweest, door een wervelvergroeiing in de nek. Maar het stond haar werk als coach beeldende kunst en juf in het basisonderwijs niet echt in de weg. Dat veranderde na het auto-ongeluk. De wervelvergroeiing ging over in een niet te verhelpen nekbeschadiging die de zenuwen afknelde. “Ik sleepte me van de bank heen en terug naar het koffiezetapparaat en was dan voor uren uitgeteld.” In 2012 werd Caroline afgekeurd voor het onderwijs, maar eigenlijk ook voor thuis. De zorg voor hun twee kinderen kwam goeddeels op de schouders van haar man terecht. Een rustkuur in de revalidatie in Amsterdam bood enige verlichting, maar slechts van korte duur. Zware medicatie trok haar steeds verder in een neerwaartse spiraal. “Ten einde raad heb ik toen tegen mijn man gezegd: berg mij maar op.”

Pijnafleiding

Als laatste redmiddel wendde ze zich tot Revalidatie Friesland, waar in de aparte pijnkliniek opname wordt gekoppeld aan therapie. “Ze laten je daar in je waarde en reiken handvaten aan. Het is aan jezelf om ermee aan de slag te gaan.” Geholpen door de verschillende therapievormen herontdekte Caroline het schilderen. Gedurende de negen weken van haar verblijf in 2019 was ze steeds vaker en steeds langer te vinden in het atelier van de revalidatie. Werken als pijnafleiding, de schilderijen van toen vormen er de weerslag van. Zwaar geworden door de jarenlange medicatie nam ze eenmaal weer thuis ook haar voeding onder de loep. Ondertussen weegt ze vijfenveertig kilo minder. “Ik loop nu zonder stokken en maak zelfs weer korte wandelingen.”

Weggeefschilderijtjes

Bij Revalidatie Friesland zullen ze haar wel niet meer herkennen, maar andersom heeft Beetsterzwaag voor altijd indruk achtergelaten. Vorig jaar wilde ze ook al meedoen aan de Kunstdag, maar toen kwam corona ertussen, dit jaar is ze van de partij. Naast de grote werken neemt Caroline een stapel ‘free tiny art’ mee. “Dat zijn kleine weggeefschilderijtjes. Zo doe ik op mijn manier iets terug.”

Kunst op LyndensteIn

Werk van Caroline de Moel is zaterdag 11 september samen met werken van andere kunstenaars met een link met Revalidatie Friesland te zien op een buitenexpositie op het terrein van Revalidatie Friesland. De historische kamers van Huize Lyndenstein, waarvoor de eerste steen tweehonderd jaar geleden werd gelegd, zijn zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur te bezichtigen.

Delen