Nieuws

Sint Maarten: geld voor goede doel

Camera Sietse de Boer

Sint Maarten is het feest van lichtjes, maar vooral ook van snoep. Heel veel snoep als het een beetje kan. Toch is dat voor de kinderen van Langezwaag niet het belangrijkste. Want iedereen weet: de Wjukslachspaarpot gaat mee langs de deur.

“Mickey Mouse ging lichtje lopen, alle deuren vlogen open.” Bedeesd klinkt het vrolijk liedje uit de kelen van een groepje jonge lampiondragers. “Is het niet een beetje nat?”, vraagt de mevrouw van het eerste huis waar ze aanbellen. Dat valt mee. De Sint Maarten-lopers hebben geluk, hun ‘bedeluurtje’ valt precies tussen de buien en windstoten in. Dit jaar is hun lampionnenfeestje trouwens al op vrijdagavond, 10 november. “In het weekend is het voor ons organisatorisch lastig”, vertelt Jan Nijboer, directeur van obs De Wjukslach.

Er klinkt geritsel van zakjes snoep bij de deur. “Ik geef snoepjes, hij de centjes”, zegt de mevrouw. De munten vallen in een groene kubus. Er wordt vanavond op zo’n driehonderd deurbellen gedrukt. Soms verdwijnen er briefjes van vijf of tien in de Wjukslachspaarpot gestopt, vaker is het muntgeld. Het dorp is voorbereid, voorafgaand aan Sint Maarten valt een brief op elke mat. “Hierin vertellen we waar het geld dit jaar naar toe gaat.” Al meer dan veertig jaar halen de kinderen van Langezwaag op Sint Maarten geld op. “Vroeger werd dat verdeeld onder de kinderen zelf. Sinds zo’n dertig jaar is het geld het ene jaar voor en goed doel en het andere jaar voor de school zelf.” >>

Edwinstichting

Dit jaar koos de leerlingenraad voor de Edwinstichting in Langweer. “Zij regelen vakanties voor gehandicapte kinderen, bijvoorbeeld een dagje met de boot”, legt Jorrit Boeijenga (11) uit. Alle leerlingen mogen meedenken over het goede doel. Vervolgens kiest de leerlingenraad uit de ingezamelde ideeën. Het is een goeie stichting vindt Jelte Eppinga (9). “Niet super groot.” Want bij die grote organisaties is het al gauw onpersoonlijk, een bedankbriefje kan er soms niet eens af. Drie jaar geleden liepen ze voor het Foppe Fonds, Foppe de Haan kwam persoonlijk de cheque in ontvangst nemen. Ook de mensen van de Edwinstichting komen zelf langs om de inhoud van de spaarpotjes in ontvangst te nemen.

De school organiseert het lampionnenfeest. “Ik denk dat we een van de weinige scholen zijn die dit nog doen”, peinst Jan Nijboer. Om het jaar is de opbrengst voor de school zelf. “We halen elk jaar ongeveer duizend euro op.” Het Sint Maarten-geld bracht de school al veel, zoals een gasfornuis om met kinderen te koken, een piepschuimsnijder, spelmateriaal en techniekspul. De organisatie zit strak in elkaar: ieder groepje leerlingen krijgt een straat toegewezen. De jongste kinderen blijven in het dorp zelf, de oudsten gaan naar het buitengebied. “We bellen bij elke deur aan, niemand wordt overgeslagen.”

Ook snoep

Elke groep krijgt een kleine groene kubus mee voor het geld. Krijgen ze daarnaast ook nog snoep in hun tas? Jazeker wel. “In het buitengebied krijg je het meeste snoep, soms wel een hele zak”, weet Jorrit. Hij denkt dat de mensen daar misschien wel guller zijn omdat de kinderen langere afstanden moeten afleggen. Wybren Veenstra (10): “Soms krijgen we ook wel een mandarijn.” En nee hoor, daar worden ze echt niet boos om. “Een mandarijn is lekker.” Met haar 8 jaar is Dounia Scholten het jongste lid van de leerlingenraad. Tien maanden geleden verhuisde ze van Amsterdam Noord naar Langezwaag. “Hier is het heel ander. In Amsterdam liepen we altijd als het nog licht was.”

Het feest van Sint Maarten is een oud verhaal. Van een soldaat die zeventienhonderd jaar geleden de helft van zijn mantel aan een arme bedelaar gaf. Nog altijd wordt zijn naamdag op 11 november gevierd door kinderen die met een lampion en een vrolijk liedje langs de deuren gaan. Soms leren de kinderen van De Wjukslach een nieuw liedje, vertelt Wybren. Dit jaar was dat de Sint Maarten blues, het leukste lied vindt Jorrit.

Voor het groepje jonge lampiondragers in de Jister is deze blues nog lastig. Ook ‘We kijken vanavond geen tv’, komt met de aarzelende stemmetjes nog niet goed uit de verf. Dan maar Mickey Mouse nog een keer: “Mickey Mouse zei: dank u wel. En ging snel naar de volgende bel. DINGDONG!!”