LDODK-bijlage

Twee ijzersterke dames van LDODK

Camera Sietse de Boer Potlood Arend Waninge

Met Marjolijn Kroon en Marloes Frieswijk heeft LDODK/Rinsma Modeplein twee ijzersterke dames in huis. De eerste begint aan haar vierde zaalseizoen in Gorredijk, de ander is nog aan het wennen. Sa! zette beide topspeelsters bij elkaar in een ontspannen ambiance bij een van de hoofdsponsors van de club.

Gorredijk Marjolijn Kroon weet nog goed wat ze tegen LDODK-voorzitter Gouke de Vries riep toen de twee een overgang naar de club uit Gorredijk en Terwispel bespraken. Met een grote lach: “Ik ga nóóit naar Friesland verhuizen!” Korfballen in Friesland zag ze best zitten, maar van wonen wilde ze niks weten.

Hoe anders kan het lopen. Inmiddels woont Marjolijn al bijna drie jaar in Gorredijk. Na één seizoen stond het reizen haar tegen en bovendien kreeg ze een relatie met Sake Rinsma. “Ik had geen zin meer om heen en weer te moeten. Inmiddels voel ik me hier thuis. Niks mis met Friezen, nee. Ik versta het Fries zelfs een beetje.”

Marloes Frieswijk woont sinds de zomer – samen met haar vriend Christian Dekkers, die nu ook bij LDODK speelt – in het appartementencomplex boven Albert Heijn. “Het bevalt goed. Een kwartiertje voor de training ga ik de deur uit.” Heel wat anders dan heen en neer naar Amsterdam, waar ze drie seizoenen bij Blauw-Wit speelde.

Gorredijk zelf kent ze nog niet heel goed. Het waren drukke maanden. Met eerst het WK in Zuid-Afrika, samenwonen, het nieuwe avontuur bij LDODK en het weer oppakken van haar studie aan de pabo. “Binnenkort gaan we op verkenning, we zijn al naar Ameland gegaan. Christian was nog nooit op een Waddeneiland geweest.”

Oranje

Met de wereldtitel pakte Marloes haar eerste prijs als international, voor Marjolijn bleek het de laatste prijs in het shirt van Oranje. “Het eerste wat ik tegen mijn vriend en mijn ouders zei bij terugkomst: ‘het is goed zo’. Ik heb veel toffe dingen meegemaakt als international, met fijne en interessante mensen gewerkt en mooie titels gepakt. Maar winnen voelde niet meer zoals het vroeger voelde.”

Bovendien merkt Marjolijn nu pas hoezeer het leven van haar directe omgeving altijd in het teken van háár presteren stond. “Ik heb te lang niet beseft dat het eigenlijk maar een hobby is, ik had een soort angst om het leven als topsporter te verlaten. Ten onrechte blijkt nu. Ik heb nu heel veel zin in andere dingen. Leuke dingen doen met vrienden en familie – dat heb ik echt weleens gemist – en me ontwikkelen op de arbeidsmarkt.” Marjolijn is inmiddels aan de slag als adviseur van de Kenmij-app van Kenonz.

Overstappen

Marloes stond in haar tijd bij SCO al op het verlanglijstje van LDODK en met een omweg belandde ze alsnog in Gorredijk. “Ik koos voor Blauw-Wit omdat ik niet tegen degradatie wilde spelen, zoals ik met SCO in de hoofdklasse al had meegemaakt. Blauw-Wit hoorde bij de top vier in de Korfbal League; LDODK en DOS’46 – die me ook wilden hebben – streden toen nog onderin. Dat zag ik niet zitten. Het was een goede keuze, ik heb enorm veel geleerd.” Het eerste jaar stond ze direct in de finale in Ziggo Dome, al ging de titel naar TOP. “Een prachtige ervaring, maar ook onverwachts. Je bouwt ergens naartoe, maar ineens sta je er al en daarna kan het eigenlijk alleen maar tegenvallen.” Marjolijn herkent dat wel. “Ik werd bij KZ in mijn eerste jaar al zaalkampioen en daarna ging het vuurtje helaas toch een soort van uit.”

LDODK

Na het WK nam Marjolijn even gas terug, ze raakte een aantal weken geen korfbal aan;  ze weet van zichzelf dat ze nog niet in topvorm is. “Ik moet nog wel wat stappen maken, maar dat geldt voor het hele team, dat ten opzichte van vorig seizoen fiks is gewijzigd.” Marjon Visser en Femke Faber stopten, Tim Flokstra vertrok naar TOP. “Dat heeft impact. Het is goed voor een team, want anders raak je misschien vastgeroest, maar we zijn ook nog zoekende. Het zou leuk zijn als we Ahoy halen, als bekroning voor hoe alles hier geregeld is. Dat laatste stapje moeten wij zetten. Ik hoop dit jaar, maar het gaat een keer gebeuren. Of dit mijn laatste seizoen is? Misschien ga ik nog een jaar door, misschien zeg ik dat het mooi is geweest. Verkassen naar een andere club ga ik sowieso niet. Ze hoeven niet te bellen.”

Frieswijk is benieuwd naar wat ze kan laten zien in het groene shirt. “Ik heb op het veld wel gespeeld, maar ik trainde niet. Dus ik moet nog steeds wel een beetje wennen. Al bevalt het uitstekend. Er is veel structuur en dat past bij me. En je merkt aan alles dat veel dingen hier goed geregeld zijn.” Of ze samen in een vak kunnen spelen? Marjolijn: “Ik denk wel dat we met jouw actie naar binnen, je gemakkelijke schot en mijn dreiging van het schot, echt heel gevaarlijk kunnen zijn. Al moet je daar wel een modus in vinden.”

Toppers

“Het is opvallend dat er momenteel niet veel toppers rondlopen in het korfbal. Iedereen doet maar een beetje van alles. Op wie kun je echt rekenen? Dat zijn er maar weinig”, constateert Marjolijn. “Ikzelf? Haha, wellicht. Geen idee. Ik heb wel specifieke kwaliteiten die weinig dames hebben en Marloes heeft dat ook. Het spel verandert, er zijn minder specialisten en die heb je juist nodig, want dat maakt sport leuk.”

Ze is dan ook geen voorstander van de nieuwe regel dat spelers en speelsters zelf strafworpen moeten nemen. “Ik hou van specialisten, van authentieke korfballers. Door zulke regels worden die minder zichtbaar en dat is zonde. En er zijn gewoon verschillen tussen mannen en vrouwen, kijk alleen maar fysiek, dus waarom zouden we daar moeilijk over doen? Je doet het sowieso al samen, als team. Dat telt.”